Jak podzielić transkrypcję według mówców i sprawdzić, kto co powiedział

Rozróżnianie głosów i identyfikacja osób to dwa zadania

Możesz usłyszeć na przemian dwa głosy, nie wiedząc, do kogo należą. „Mówca A” oznacza różnicę. Dodanie nazwiska to osobne twierdzenie o tym, kto mówił. Błąd może zmienić sens wywiadu, protokołu lub analizy.

Dopasuj dokładność do zadania. Do roboczego przeglądu zwykle wystarczą spójne etykiety i znaczniki czasu. Podpisanie cytatu do publikacji wymaga pewnego potwierdzenia. Nie wnioskuj o nazwisku z przypuszczalnej roli, sposobu mówienia lub treści, jeśli nagranie tego nie potwierdza.

Oznaczaj głosy, zachowując niepewność

1. Przygotuj legendę oznaczeń

   Wybierz jeden format etykiet i uwag o wątpliwościach. Na przykład „Mówca A”, „Mówca B”, „osoba niezidentyfikowana” i „nakładające się głosy”. To oznaczenia robocze. Jeśli projekt ma własne wymagania, stosuj je.

2. Znajdź wiarygodne punkty odniesienia

   Posłuchaj, jak uczestnicy się przedstawiają, i znajdź miejsca z jednoznaczną zmianą głosu. Na wideo sprawdź, kto faktycznie mówi, uwzględniając cięcia i kadry pokazujące słuchacza. Zapisz, na jakiej podstawie przypisujesz nazwisko do etykiety.

3. Sprawdź zmiany mówcy

   Dziel tekst, gdy rzeczywiście zaczyna mówić inna osoba. Krótkie „tak” może być odpowiedzią kogoś innego, a długa pauza nie zawsze oznacza zmianę. Sprawdź, co było przed fragmentem i po nim. Automatyczna interpunkcja jest tylko wskazówką.

4. Sprawdź wątpliwe miejsca

   Osobno odsłuchaj przerwania, podobne głosy i wypowiedzi po cięciu. Jeśli wątpliwość pozostaje, zachowaj uwagę i znacznik czasu. Przed publikacją cytatu potwierdź, kto mówił, albo użyj sformułowania bez nazwiska, jeśli zadanie na to pozwala.

Dwie osoby rozmawiają o przekazaniu pliku

Poniższy przykład szkoleniowy jest fikcyjny. Nazwy, warunki i rezultaty służą wyłącznie wyjaśnieniu metody.

A obiecuje wysłać arkusz, a B pyta, kto go sprawdza. Umieszczenie tych zdań pod jedną etykietą sprawiłoby wrażenie, że ktoś zadał pytanie samemu sobie.

Z tych słów nie wynika, jak nazywa się osoba sprawdzająca. Nie ustalaj nazwiska z listy obecności. W dokumencie roboczym wystarczy podać rolę i zanotować, że konkretną osobę trzeba jeszcze potwierdzić.

Legenda i rejestr weryfikacji mówców

Przechowuj oznaczenia razem z transkrypcją. Zmniejsza to ryzyko przypadkowej zamiany etykiet po przekazaniu materiału.

Nagranie i wersja:
Etykieta | potwierdzone nazwisko | podstawa:
Oznaczenie niezrozumiałej mowy:
Oznaczenie nakładających się głosów:
Znacznik czasu wątpliwego miejsca:
Możliwi mówcy:
Co udało się usłyszeć:
Co pozostało niejasne:
Sposób weryfikacji:
Dozwolona końcowa etykieta:

Sprawdź oznaczenia przed użyciem tekstu

• Każdy mówca ma spójną etykietę.
• Nazwisko jest potwierdzone w dostępnym materiale.
• Przerwań nie przypisano automatycznie głównemu mówcy.
• Wątpliwego cytatu nie opublikowano pod pewnym nazwiskiem.