Kodowanie wywiadów jakościowych: jak stworzyć księgę kodów
Jak stworzyć księgę kodów do wywiadów jakościowych: nazwy, definicje, kryteria włączenia i wyłączenia, przykłady, powiązane kody i rejestr zmian.
Kod określa regułę przypisania fragmentu
Dwie osoby mogą nazwać temat tak samo, ale oznaczać różne fragmenty. Samo „zaufanie” nie wyjaśnia, czy kod dotyczy obietnic, przejrzystości procesu, przeszłych doświadczeń czy uczuć rozmówcy. Księga pokazuje granice i umożliwia omówienie decyzji na przykładach.
Podejście do kodowania zależy od metodologii. W refleksyjnej analizie tematycznej rola badacza różni się od jego roli w zespołowym kodowaniu według uzgodnionych reguł. Zanim wybierzesz sposób dokumentowania kodów, określ stanowisko badawcze i cel.
Twórz kody na podstawie fragmentów danych
Sformułuj pytanie analityczne
Zapisz, co chcesz zrozumieć i które wywiady należą do zbioru. Kod niezwiązany z pytaniem może być ciekawy, ale nie musi pomóc w tej analizie.
Najpierw przeczytaj całe wywiady
Przeczytaj kilka różnych wywiadów od początku do końca i sporządź notatki. Wyjdź poza wyniki wyszukiwania słów. Ta sama fraza może oznaczać różne rzeczy, a jeden temat można wyrazić na różne sposoby.
Opisz każdy kod
Podaj krótką nazwę, definicję, kryteria włączenia i wyłączenia oraz przykłady. Wskaż podobne kody i sposób wyboru. Zanonimizuj przykład, zachowując kontekst potrzebny do jego zrozumienia.
Przetestuj księgę i zachowaj wersje
Użyj księgi dla nowego fragmentu lub przejrzyj próbkę wspólnie z zespołem. Zapisz, gdzie reguła zawodzi: kod jest za szeroki, nakłada się na inny lub zasłania wyjątek. Dokumentuj zmiany i odnotuj, czy trzeba sprawdzić wcześniejsze kodowanie.
Oddziel oczekiwania od doświadczenia
Poniższy przykład szkoleniowy jest fikcyjny. Nazwy, warunki i rezultaty służą wyłącznie wyjaśnieniu metody.
Myślałem, że odpowiedzą w godzinę, ale zwykle czekałem do następnego dnia. Po drugim razie zacząłem pisać z wyprzedzeniem.
Fragment można oznaczyć jako „oczekiwany czas odpowiedzi”, „doświadczone opóźnienie” i „adaptację zachowania”, jeśli kody pasują do pytania badawczego. „Zła obsługa” wprowadza zbyt szeroką ocenę. Rozmówca opisuje rozbieżność i działanie bez konieczności wyrażania takiego osądu.
Określ granice każdego kodu. „Adaptację zachowania” stosuj, gdy ktoś zmienia działanie po danym doświadczeniu. Sam zamiar może należeć do pokrewnego kodu. Przykład jest fikcyjny.
| Kod | Uwzględnij | Wyłącz |
|---|---|---|
| Oczekiwany czas odpowiedzi | Podano oczekiwany termin | Tylko rzeczywisty czas |
| Doświadczone opóźnienie | Opisano konkretną sytuację oczekiwania | Ogólna opinia bez epizodu |
| Adaptacja zachowania | Zmiana działania | Sam zamiar |
| Nieokreślone | Za mało kontekstu | Wymuszony wybór |
Karta kodu
Przechowuj karty i rejestr zmian razem ze zbiorem danych. Unikaj zbędnych identyfikatorów.
Nazwa kodu: Związek z pytaniem badawczym: Definicja: Uwzględnij, gdy: Wyłącz, gdy: Przykład pasujący: Przypadek graniczny: Pokrewne kody: Reguła wyboru: Autor / data: Wersja: Powód zmiany: Czy trzeba ponownie zakodować wcześniejsze fragmenty?
Sprawdź granice kodów
- Każdy kod wiąże się z pytaniem analitycznym.
- Są kryteria włączenia i wyłączenia oraz przykład graniczny.
- Ocena osoby analizującej jest oddzielona od słów uczestnika.
- Zmiany mają wersję i uzasadnienie.
Przyjrzyjmy się szczegółom
Ile kodów potrzeba na początku?
Nie ma uniwersalnej liczby. Zacznij od zbioru związanego z pytaniem, którym da się sprawnie zarządzać. Dostosuj go do danych i metodologii.
Czy osoby analizujące muszą zawsze się zgadzać?
To zależy od podejścia. Przy pracy zespołowej rozbieżności pomagają doprecyzować reguły. W analizie refleksyjnej identyczne kodowanie nie musi być celem.